blog
door Jan Smits
The Lake Isle of Innisfree
Toen deze fles bij mij binnenkwam, was mijn eerste gedachte eigenlijk niet: openmaken.
Ik wilde eerst weten wat erachter zat.
Dus de fles ging mee naar het park. Even rustig zitten, lezen over het idee achter Yeats Irish Whiskey, over Sligo, William Butler Yeats en natuurlijk The Lake Isle of Innisfree. Daarna de foto’s maken en het lekkerste voor het laatst bewaren: naar huis, glas erbij en rustig proeven.
Voor mensen die voorbijliepen moet het er waarschijnlijk wat bijzonder hebben uitgezien. Een man op een bankje met een fles whiskey naast zich, verdiept in het werk van een Ierse dichter. Daar zit weer zo’n… uuh… levensgenieter.
Ze hadden nog gelijk ook.
Want bij deze whiskey begon het voor mij niet met wat er in het glas zat, maar met het verhaal eromheen.
Een idee dat al in 2015 begon
Achter Yeats Irish Whiskey staat Patrick Ward uit County Sligo. Het bijzondere is dat dit project helemaal niet gisteren is bedacht. De eerste plannen dateren al uit 2015. Aanvankelijk was het idee zelfs om een eigen distilleerderij te beginnen. Dat liep anders.
Het project kende pauzes, nieuwe starts en verschillende vormen voordat het uiteindelijk in november 2025 zijn definitieve richting kreeg. Patrick omschreef het zelf met een mooie knipoog naar de Ierse whiskeytraditie: dit was als het ware de derde distillatie van het idee, en uiteindelijk degene die werkte.
In het voorjaar van 2026 verscheen dan eindelijk de eerste whiskey. The Lake Isle of Innisfree. De release bestaat uit slechts 4.000 individueel genummerde flessen wereldwijd en vormt het eerste hoofdstuk van een serie waarin iedere whiskey gekoppeld wordt aan een gedicht van W.B. Yeats.
Dat vind ik persoonlijk een veel interessantere basis voor een whiskeymerk dan simpelweg weer een verzonnen Schots klinkende naam op een mooi etiket plakken. Hier zit een duidelijke gedachte achter.
Maar wie was W.B. Yeats eigenlijk?
William Butler Yeats werd in 1865 geboren en behoort tot de belangrijkste Ierse dichters en schrijvers. Zijn werk is sterk verbonden met Ierland, folklore, natuur, mystiek, liefde en het landschap van County Sligo. In 1923 ontving hij de Nobelprijs voor Literatuur.
Yeats speelde daarnaast een belangrijke rol in het Ierse culturele leven en was betrokken bij de oprichting van het Abbey Theatre in Dublin. Niet geheel toevallig werd Yeats Irish Whiskey daar in 2026 officieel gelanceerd.
Maar misschien nog belangrijker voor deze fles is de band tussen Yeats en Sligo. Het landschap daar vormde een enorme inspiratiebron voor zijn werk. En daarmee komen we bij Innisfree.
The Lake Isle of Innisfree
The Lake Isle of Innisfree is een van de bekendste gedichten van Yeats. In het gedicht verlangt hij naar een eenvoudig bestaan op het kleine eiland Innisfree in Lough Gill, bij Sligo. Weg van de drukte. Een hut bouwen, wat bonen verbouwen, bijenkorven houden en vooral rust vinden. Het is eigenlijk een gedicht over verlangen naar een plek waar alles even stiller wordt. En dat maakt de keuze voor de naam van deze eerste whiskey behoorlijk mooi.
Het merk is geboren in Sligo, het landschap dat Yeats inspireerde, en de eerste release draagt de naam van misschien wel zijn bekendste gedicht over precies dat landschap. Niet zomaar een dichter op een etiket dus. De link loopt veel dieper.
Zelfs The Cranberries kwamen bij Yeats terecht
Tijdens het lezen kwam ik nog een leuke zijweg tegen. Dolores O’Riordan van The Cranberries was een groot bewonderaar van Yeats. Het nummer Yeats’ Grave, verschenen op het album No Need to Argue uit 1994, ontstond vanuit haar fascinatie voor zijn werk en een bezoek aan zijn graf in Sligo. In het nummer verwijst ze onder andere naar zijn liefde voor Maud Gonne, die jarenlang zijn muze was en meerdere huwelijksaanzoeken van Yeats afwees.
Ook andere gedichten van Yeats duiken erin op.
Dat vind ik dan weer mooi aan zo’n fles. Je begint bij whiskey en voor je het weet zit je naar The Cranberries te luisteren en lees je over een Ierse dichter uit de negentiende eeuw. Niet slecht voor een middag in het park.
Wat zit er eigenlijk in de fles?
Dan uiteindelijk toch naar het belangrijkste onderdeel. De whiskey. The Lake Isle of Innisfree is geen standaard blend. Hij bestaat uit drie componenten: 90% gerijpte Ierse grain whiskey, voornamelijk afkomstig uit first-fill ex-Bourbon vaten van Amerikaans eiken. Daar wordt 9% driemaal gedistilleerde Ierse malt whiskey aan toegevoegd, die een finish kreeg in Ruby Port-vaten. De laatste 1% bestaat uit peated malt.
Dat klinkt misschien als een bijna verwaarloosbare hoeveelheid, maar juist zo’n klein percentage kan genoeg zijn om net wat extra diepte en structuur aan een blend te geven. De afzonderlijke componenten zijn ongeveer vijf tot zeven jaar gerijpt voordat ze werden samengevoegd. De whiskey is gebotteld op 43% ABV.
Die combinatie trok meteen mijn aandacht. Bourbonvaten voor vanille, graan en zoetheid, Ruby Port voor fruit en een heel klein beetje turf om er iets onder te leggen. Tijd om te kijken of ik dat ook daadwerkelijk terug kon vinden.
Nose:
Mijn eerste indruk is behoorlijk fruitig. Vers en sappig rood fruit, met aardbei, framboos en kers voorop. Daarachter komt vanillecrème, gevolgd door warme mout en een licht nootachtige toon van amandel. Na een tijdje in het glas wordt hij wat rijker. Ik krijg gekaramelliseerde suiker, een beetje houtkruiden en iets dat me aan zacht geroosterd graan doet denken. De Ruby Port-invloed is duidelijk aanwezig, maar neemt de whiskey niet over. Het blijft fris genoeg.
Palate:
In de smaak wordt het fruit donkerder. Kersencompote, rozijnen en donker fruit, gevolgd door toffee en vanille. Daarna begint de kruidigheid langzaam op te bouwen. Kaneel, zachte peper en wat eikenkruiden. Wat ik vooral prettig vind is dat er ook een romige moutigheid en een nootachtige kant onder blijven zitten. Daardoor wordt het niet alleen zoet of fruitig. Er gebeurt genoeg. En dan ergens op de achtergrond die 1% peated malt. Verwacht absoluut geen turfrookbom. Het is veel subtieler dan dat. Je merkt vooral dat er iets onder de whiskey zit dat hem wat extra structuur geeft.
Finish:
De afdronk is medium lang, warm en iets drogend. Eerst krijg ik nog wat bessenjam en gedroogd fruit. Daarna chocolade, geroosterde hazelnoot en vers graan. Langzaam komen het eikenhout en de kruiden weer terug. En helemaal achteraan zit een héél klein spoortje rook. Niet genoeg om van een rokerige whiskey te spreken, maar precies genoeg om nog even nieuwsgierig terug naar het glas te gaan.
Whiskey, poëzie en een middag in het park
Na het proeven moest ik eigenlijk weer terugdenken aan het begin van de middag. Ik ging naar het park met een fles whiskey en kwam thuis met een verhaal over Sligo, een Nobelprijswinnaar, een eiland, onbeantwoorde liefde, The Cranberries, een distilleerderijplan dat uiteindelijk iets anders werd en gelukkig ook nog een lekker glas whiskey.
Dat is toch aardig wat voor één fles. En precies daarom vind ik dit soort releases leuk.
Natuurlijk moet de whiskey uiteindelijk goed zijn. Een verhaal kan geen matige inhoud redden. Maar wanneer de whiskey klopt én er zit iets achter waardoor je nieuwsgierig wordt, dan krijgt zo’n fles voor mij automatisch meer betekenis.
Patrick heeft met The Lake Isle of Innisfree in ieder geval geen anonieme eerste release neergezet. Het is echt een begin. En als toekomstige releases inderdaad andere gedichten van Yeats gaan volgen, ben ik heel benieuwd waar het volgende hoofdstuk ons naartoe brengt. Naast een heerlijke whiskey heb ik er in ieder geval weer iets bij geleerd.
En daarvoor: dank je wel, Patrick. Voor de whiskey, voor het mogelijk maken hiervan en vooral voor het verhaal erachter.
Sláinte.
