blog
door Jan Smits
BOWMORE 21 & LAPHROAIG 11 BIJ GOLDEN HOUR. 2 ISLAY SINGLE MALTS, 1 HELE GOEDE AVOND.
Gisteren was zo’n avond waarop het weer eigenlijk maar één ding zei: blijf nog even buiten.
Met een 21 jaar oude Bowmore en een 11 jaar oude Laphroaig uit de Sansibar Whisky 15th Anniversary Collection naast elkaar was dat bepaald geen straf. Twee Islay single malts, twee totaal verschillende vatverhalen en ook twee heel verschillende kanten van hetzelfde eiland.
Deze Laphroaig werd gezamenlijk gebotteld door Sansibar Whisky en The Whisky Agency, terwijl de Bowmore een Sansibar-release is. En naast elkaar proef je pas echt hoe groot het verschil is.
De Bowmore begint helder en fruitig, met boomgaardfruit, citroen en grapefruit, gevolgd door ananas en passievrucht.
Daarna komen vanille, zout, zeelucht, een licht minerale kant, witte peper en zachte medicinale rook naar voren. Menthol en citruszeste blijven mooi hangen in de afdronk.
Mij werd verteld dat de fruitontwikkeling in dit vat iets laat zien van het karakter waar sommige Bowmore-bottelingen uit de late jaren zestig beroemd om werden, vooral dat expressieve tropische fruit. Nu ga ik natuurlijk niet doen alsof ik thuis een hele rij Bowmore uit 1968 heb staan om er even naast te zetten.
Maar met ananas, passievrucht, citrus en dat rijpe kustkarakter begrijp ik wel waar die vergelijking vandaan komt.
De Laphroaig gaat bijna de andere kant op.
Hier komen eerst donkere bessen en rood fruit, daarna diepere sherryzoetheid, maar de distilleerderijkarakteristiek blijft er duidelijk doorheen drukken. Medicinale rook, turf, pepermunt en een iets vlezig randje houden hem heel herkenbaar Laphroaig.
Er zou in dit vat ook een heel zachte, wat ouderwets aandoende medicinale kant zitten die je volgens sommigen minder vaak terugziet in jongere Laphroaig. Natuurlijk ben ik daar dan naar gaan zoeken. En ja, er zit iets bijzonders onder. Niet het soort medicinale karakter dat meteen de hele kamer binnenstormt, maar juist iets veel zachters en subtielers.
Het zit onder het sherryfruit, de turf en de rook en duwt zich nergens op de voorgrond.
Ook het jaartal geeft deze fles nog een extra verhaal. De spirit werd gedistilleerd in 2015, het jaar waarin Laphroaig zijn 200-jarig bestaan vierde. Elf jaar later belandt die whisky opnieuw in een jubileumrelease, dit keer voor 15 jaar Sansibar Whisky.
Juist naast elkaar worden deze twee whiskies alleen maar interessanter. Ga na de Laphroaig terug naar de Bowmore en het fruit lijkt ineens nog feller. Schenk daarna weer de Laphroaig in en de sherry, rook en donkere zoetheid vallen nóg meer op. Dat is voor mij precies waarom whisky vergelijken zo leuk kan zijn.
Niet om te bepalen welke “wint”, maar omdat ze elkaar juist duidelijker maken.
De Laphroaig is donkerder, rijker en medicinaal, met sherryfruit om turf en rook heen. De Bowmore blijft lichter, eleganter en fruitiger, met tropisch fruit, citrus, zout en die rijpe bourbonvatkant.
Eén eiland. Twee distilleerderijen. Twee vaten. Twee totaal verschillende ervaringen. Dit is inmiddels mijn tweede post rond 15 jaar Sansibar Whisky, na de 32 jaar oude Clynelish die ik eerder proefde. Drie whiskies geproefd tot nu toe, en als dit niveau zo doorgaat, zit er nog behoorlijk wat moois aan te komen.
Voor nu was dit in ieder geval een bijzonder goede manier om een avond af te sluiten.
