persbericht
door Jan Smits
Highland Park 17y Between You and I:
whisky, kunst en een gele doos die deze keer als eerste op de foto mocht.
Meestal begin ik met de fles. Bij deze nieuwe Highland Park kreeg de verpakking de eerste foto. Dat heldere geel tussen het gekloofde hout, de tekeningen en het zonlicht maakten het me ook niet heel moeilijk. Fles mee naar buiten, doos erbij, boekje open. Even wat foto’s maken. Je zou denken dat ik inmiddels weet hoe dat afloopt. Een tijdje later zit ik nog steeds te wachten tot een schaduw precies goed valt.
Maar er is ook genoeg te bekijken. Between You and I by Laila Gohar is een zeventien jaar oude single malt uit Orkney, gebotteld op 47,5%. Het is de tweede editie in Highland Parks samenwerkingsreeks, waarin whisky en de ideeën van mensen uit de wereld van eten, kunst en design elkaar ontmoeten.
Deze keer draait het om kunstenaar Laila Gohar. En achter die naam gaat heel wat meer schuil dan een mooie whiskyverpakking. Laila is geboren in Egypte en woont en werkt in New York. Ze gebruikt eten als materiaal voor haar kunst. Denk aan sculpturen van boter, grote composities met zeevruchten en tafels die ergens tussen een diner en een tentoonstelling zitten. Het zijn ook plekken waar mensen samenkomen, eten en met elkaar praten.
Ik vermoed dat mijn gebruikelijke “zal ik wat kaas neerzetten?” bij een diner van haar wat bescheiden zou overkomen. Haar werk is te zien geweest in musea en galerieën. Ze werkte onder meer samen met Hermès, Prada, Comme des Garçons en Sotheby’s. In 2022 lanceerde ze met haar zus Nadia het merk Gohar World, waarmee ze hun speelse ideeën vertalen naar servies en andere voorwerpen voor de tafel. Ook ontwierp ze de Sobremesa-collectie voor HAY en schrijft ze de rubriek How To Host It voor HTSI van de Financial Times.
Eten, voorwerpen, herinneringen en de mensen rondom de tafel: die verbinding komt steeds terug.
Dat past eigenlijk heel goed bij whisky. Een glas kan tenslotte aanleiding zijn voor een hele avond aan verhalen.
Voor deze samenwerking liet Highland Parks Master Whisky Maker Marc Watson zich inspireren door Laila’s Egyptische achtergrond. Tijdens het ontwikkelingsproces proefde hij whisky uit meer dan tachtig vaten, op zoek naar smaken die bij haar wereld zouden aansluiten. Toen Laila de whisky proefde, vertaalde ze de smaken naar complete scènes. Leer bracht haar naar een museum in Caïro. Een oud gebouw met historische voorwerpen, gepolijst hout en boeken met leren banden. Oranjebloesem riep een zonnige binnenplaats in Andalusië op, met bloeiende citrusbomen en warme terracottategels. Vanille voerde haar naar de hellingen van een tropische vulkaan, waar ze zich een vanillepeul tussen de begroeiing voorstelde. Die drie werelden vormden de basis voor de verpakking.
Deze werd samen met Laila ontwikkeld, met handgetekende illustraties van Silja Goetz. Die naam verdient ook aandacht: Laila gaf de scènes hun richting, Silja bracht ze in beeld. In het boekje vind je daarom geen gebruikelijk lijstje met nose, palate en finish, maar kleine verhalen die je uitnodigen je eigen associaties te volgen.
Dat herken ik wel. Een geur kan je ineens terugbrengen naar een kamer, een vakantie of een kast die je al jaren niet hebt opengedaan. Je kunt soms nauwelijks uitleggen waarom, maar je weet meteen wat je bedoelt. Een ander ruikt aan hetzelfde glas en denkt aan iets totaal anders. Genoeg gespreksstof voor een dram.
De beelden reizen van Egypte naar Spanje en een tropisch eiland. De whisky zelf heeft zijn wortels in Orkney. Highland Park maakt sinds 1798 whisky in Kirkwall. Een deel van het karakter komt van de heiderijke turf van het nabijgelegen Hobbister Moor, waarmee de mout wordt gerookt. Dat geeft de whisky zijn kenmerkende aromatische rokerigheid. Ik heb al langer een zwak voor Highland Park. De 18-jarige blijft voor mij een favoriet.
Een nieuwe release die een andere kant van de distilleerderij laat zien, maakt me dus vanzelf nieuwsgierig.
Deze 17-jarige bracht eerst elf jaar door in refillvaten, gevolgd door zes jaar in nieuw Amerikaans eiken. Dat laatste hout was niet eerder met bourbon of sherry behandeld. Het eiken levert daardoor zijn eigen invloed, met onder meer fruit, romige vanille en warme kruiden. Zes jaar in nieuw eiken is een flink deel van de rijping. Er zit dus meer achter dan een korte finish aan het einde. De whisky is gebotteld op 47,5% en heeft zijn natuurlijke kleur behouden.
Mooi allemaal, maar na de foto’s, de tekeningen en het lezen mocht de camera even aan de kant. Tijd voor het glas.
Neus:
Lekker fris vanaf het eerste moment, met veel citrus. Honing brengt een zachtere zoetheid en de bloemige tonen geven het geheel iets luchtigs en geurigs. Daaronder zit die herkenbare aromatische Highland Park-rook, die rustig aansluit bij het fruit en de bloemen. Ik blijf teruggaan naar het glas. Nog even ruiken, en dan toch nog een keer. Er staat een prima dram op me te wachten, maar ik zit nog met mijn neus erboven.
Smaak:
De citrus komt mooi terug: helder en fris, gevolgd door een ronde honingzoetheid. Het mondgevoel is voor mij een van de fijnste onderdelen. Mooi mondvullend en lekker plakkerig, waardoor de smaken aan je gehemelte blijven hangen. Die combinatie bevalt me goed. De frisheid houdt de whisky levendig, terwijl de textuur ervoor zorgt dat een slok alle tijd krijgt. De kenmerkende rook loopt erdoorheen en geeft extra diepte, zonder de citrus en honing weg te drukken. Met 47,5% zit er bovendien een fijne hoeveelheid kracht achter. Hij heeft genoeg om mijn aandacht vast te houden en geeft me volop reden om rustig te drinken.
Afdronk:
Lang en aanhoudend. Citrus, honing en zachte rook blijven na de slok nog mooi aanwezig. Ook dat mondvullende, licht plakkerige gevoel blijft, terwijl de smaken langzaam afnemen.
Ik zet het glas neer, kijk even door de foto’s en proef hem nog steeds.
Dat vind ik altijd prettig: een whisky die na de slok nog even gezelschap houdt. Voor mij springen vooral de frisse citrus en de textuur eruit. Samen met die vertrouwde Highland Park-rook maakt dat dit een prachtige whisky om de tijd voor te nemen. Ondanks de kracht en de verschillende lagen vind ik hem ook toegankelijk.
Een mooie fles voor iemand die single malt aan het ontdekken is, met genoeg karakter om een ervaren liefhebber bezig te houden. Echt een heel mooie release.
Aan het einde van Laila’s boekje staat een gedachte over ruimte maken voor nog iemand aan de eettafel. Dat is een fijne plek om dit verhaal af te sluiten. Ik geniet van alle details rondom whisky: de vaten, de jaren, de mensen en het fotograferen. Maar zet een paar glazen op tafel en er ontstaat vanzelf weer een ander verhaal. Iemand herinnert zich zijn eerste dram, iemand proeft iets wat de rest niet kan vinden en voor je het weet gaat het gesprek allang niet meer over whisky. Dat zijn vaak de avonden die blijven hangen.
Dank aan Mr T en het Highland Park-team voor het toesturen van deze fles. Het was een plezier om hem te fotograferen en minstens zo leuk om te ontdekken wat erin zit. Voor wie zou jij een stoel vrijmaken aan je whiskytafel?
