persbericht
door Jan Smits
Ik heb er zó lang naar gekeken dat ik bijna dacht dat de doos terug ging kijken. Vandaag was het eindelijk zover: The Lakes Signature. De eerste permanente “house style” van The Lakes Distillery en ik heb het hele ritueel gefilmd, want sommige momenten verdienen gewoon bewijs. Zegel open. Kurk eruit. En serieus… wat een plop. Eén van de beste whisky-plops van dit jaar. Daarna die eerste schenking in het glas, langzaam, stroperig bijna, en die kleur die meteen zegt: “ik ben hier niet gekomen om verlegen te zijn.”
The Lakes Signature is Engelse single malt met een duidelijke missie: laten zien waar het huis voor staat. Geen tijdelijke hype, geen “limited only if you blink”, maar een vaste stijl die je telkens opnieuw moet kunnen herkennen.
De spirit is gerijpt in een selectie van Europees en Amerikaans eiken, met vaten die zijn seasoned met Oloroso en Pedro Ximénez invloeden. Gebotteld op 47%, non-chill filtered, dus met body, textuur en genoeg grip om die sherrylaagjes niet te laten vervliegen.
Wat ik altijd tof vind aan The Lakes is dat ze niet bang zijn voor cask influence. Dit is geen whisky die fluistert. Maar hij gaat ook niet schreeuwen met alleen maar zoet. Hier gebeurt iets veel leukers: het is laag op laag, alsof je een boek openslaat en elke bladzijde een andere geur of smaak geeft. Fruit, kruiden, hout, cacao, citrus… steeds wisselen ze van plek, alsof ze allemaal tegelijk “hoofdstuk 1” willen zijn.
Als je van sherry whisky houdt, dan is dit er eentje die je serieus moet proberen. En als je The Lakes nog niet echt op je radar had: doe jezelf een plezier. Deze distilleerderij is nog steeds underrated, maar ze zijn al lang niet meer “de nieuwkomer”. Ze zijn bezig met het bouwen van een herkenbare stijl, en dit is precies dat statement. Drink jij ‘m neat? Of geef je ‘m één druppeltje water om alles nét wat breder open te zetten?
Neus:
Meteen rijk en uitnodigend: donkere rozijnen, vijgenjam en kerscompote. Daarna komt dat mooie, nette hout: gepolijst eiken, met een zacht randje leer en een warmte die je krijgt van een net geopende kruidenlade: kruidnagel, nootmuskaat, kaneel. Onder die rijkdom zit ook iets fris en elegants: sinaasappelschil en een subtiele florale toon die het geheel niet zwaar maakt, maar juist spannend.
Smaak:
Vol, romig en zelfverzekerd. Denk aan treacle/toffee en gestoofd fruit: dadels, sultana’s, gebakken appel. Dan rolt er pure chocolade binnen, duidelijk aanwezig maar niet plakkerig. De vaten laten ook structuur zien: geroosterde noten, een klein tikje espresso-bitterheid, en dan precies op tijd die frisse snede van citrusolie die alles weer oplicht. 47% voelt hier “proper”: krachtig genoeg voor diepte, maar zó drinkbaar dat je ineens merkt dat je glas sneller leeg gaat dan je van plan was.
Finish:
Medium tot lang en ja… lekker dik met laagjes. Het droogt rustig op met eikenkruiden, cacao en donker fruit dat blijft hangen. Op het einde nog een kleine flits van sinaasappelzeste en warme kaneel. Zo’n finish waar je even stil van wordt en daarna denkt: “oké… nog één slok dan.”
